Życie Siddharthy Gautamy, znanego jako Budda (czyli Oświecony), stanowi ideał, do którego próbują dążyć jego zwolennicy, starając się osiągnąć zbawienie.

Na temat życiorysu Siddharthy Gautamy, księcia nepalskiego, założyciela buddyzmu, istnieje niewiele dokumentów. Wiele z tego, co o nim wiemy, może być więc legendą. Według jednej z takich opowieści astrologowie obecni przy narodzinach Gautamy przepowiedzieli, że młody książę albo zostanie wielkim kompozytorem, albo, jeżeli stanie się świadkiem cierpienia, nauczycielem. Ojciec Gautamy, Śiuddhodana, władca z rodu Siakyów w Dolinie Gangesu, zapewnił synowi wspaniałe dzieciństwo godne księcia w luksusowym otoczeniu swego dworu.
W wieku 16 lat książę poślubił swą piękną kuzynkę Josiodharę, urodził im się syn, Rahula. Gautama nie mógł więcej pragnąć od życia, jednak nie czuł się usatysfakcjonowany. Gdy skończył 29 lat, namówił Channę, który powoził jego rydwanem, by zabrał go poza pałac, co było sprzeczne z kategorycznym zakazem ojca. Tutaj Gautama po raz pierwszy w swym niezmąconym dotąd problemami życiu ujrzał na własne oczy cierpiących ludzi. Pierwszym był starzec, dzięki któremu książę zdał sobie sprawę z nieodwracalności procesu starzenia, drugim człowiek chory. Następnie Gautama zobaczył zwłoki, które uprzytomniły mu realność śmierci, w końcu zaś pojął, czym jest prawdziwy spokój duszy, gdy spotkał wędrownego ascetę.
 

Charakterystyczne dla wizerunków Buddy są wydłużone płatki uszu i szaty książęce - oznaka jego arystokratycznego pochodzenia. W wieku 29 lat człowiek, który miał w późniejszych stuleciach zdobyć miliony wyznawców, odrzucił swe ziemskie dobra i pozycję społeczną, by praktykować ascezę w poszukiwaniu prawdy o kondycji ludzkiej.

Ta strona korzysta z darmowych aliasów, zobacz Darmowe aliasy.